پلاک، شهادت

شراب حرام است

avini — Thu, 17 May 2012 11:42:51 GMT

براي انجام مصاحبه با اسرا، اول از من شروع كردند، پرسيدند: «وضع نيروهايتان چه‌طور است؟» من هم بدون اطلاع از هويت آن‌ها، گفتم: «بسيار عالي است.» ناگهان سيلي محكمي گوشم را نوازش داد. تازه فهميدم اين‌ها دشمن هستند و با اين‌ كارشان گفتم، از اين به بعد هرچه بپرسيد دروغ مي‌گويم.

آن فرد هرچه التماس كرد، فايده‌اي نداشت. تا اين‌كه با لبخند گفت: «شراب مي‌خوري؟» گفتم: « نه شراب حرام است». شما را نمي‌دانم، ولي در شرع مقدس ما حرام است. با نگاه تندش مجبور شدم ليوان را به لبانم چسبانده و اداي خوردن را بگيرم، كه يك‌دفعه جرعه‌اي از آن داخل دهانم شد. تازه فهميدم كه اين شراب حرام نيست، چون اصلاً شراب نبود بلكه شربت است و عرب زبان‌ها به شربت، شراب مي‌گويند [كلي به گيجي خودم خنديدم].

ـــــــــــــــــــــ

منبع :مجله جاودانه ها / راوي : برادرآزاده محسن فلاح

خواب دیدم امام زمان گفت من از شما راضی ام.

hemmat — Wed, 16 May 2012 19:59:00 GMT

کتاب تازه متشر شده‌ی "من، مادر مصطفی" به روایت جنبه های پنهان و مخفی مانده‌ی زندگی شهید احمدی روشن می‌پردازد که از روایت های خانواده شهید مستند و آماده شده است.

در ادامه بخش هایی از کتاب را که روایت های افراد خانواده مصطفی می‌باشد را نقل میکنیم.

*خواب شهادت

مصطفی خواب های خوب زیادی دیده بود. یه صبح بلند شد، دیدم چهره اش برافروخته است. گفتم: چی شده؟

نمی‌گفت. اصرار کردم، گفت: «خواب دیدم امام زمان گفت من از شما راضی ام.»

یه بار دیگه می‌گفت: «دیدم آیت الله خامنه ای بالای تپه ی سبزی ایستاده و با اون دست جانبازیش روی سرم دست می‌کشه.»

گه گاه به خاطر خستگی، نماز صبحش قضا می‌شد. بهش گفتم: اگر تو بخواهی شهید بشی، نماز صبح هات نمی‌گذاره.

بعد از مدتی گفت: «من خواب دیدم در صحرای کربلا، پشت امام حسین علیه السلام نماز صبح می‌خونم.»

دوستاش تعریف می‌کردن زمانی که دانشجو بود، به اون ها گفته بود: «من خواب در خونه‌ی فاطمه سلام الله علیها رو خیلی می‌بینم. » یه بار تعریف کرد: «خواب دیدم پیامبر قبری رو به من نشون می‌ده و می‌گه؛ جایگاه تو این ‌جاست.»

بخش های زیر در ادامه مطلب

*مولود

*مهربان و پرتلاش

*درس خوان

*ازدواج

*مصطفی و علیرضا

*خواب شهادت

*مصطفی و شهید قشقایی

*پول حلال

*مصطفی و سیاست

*ذکر شهادت، کار و تلاش

گلبرگ شقایق

epelak — Wed, 16 May 2012 10:02:00 GMT

شهیده سهام خیام
متولد بهمن 1347-هویزه

شاید اگر جوان و نوجوان امروز ما نام "سهام خیام" را بشنود،تصور کند نام یکی از دختران کشورهای فلسطین و لبنان را شنیده است!

این گناه ماست که سهام خیام را درست پس از شهادتش در 8مهر 1359در شهر اشغالی هویزه جاگذاشتیم و نخواستیم اسطوره های پایداری و مقاومت کشورمان را به کسانی که بعد از آن ها می آیند، معرفی کنیم.
دانش آموز شهید سهام خیام،که طاقت اشغال شهرش را توسط اشغالگران بعثی نداشت و با سنگریزه های خود آن ها را مورد هدف قرار می داد. مانند حسین فهمیده ی 13 ساله، به شهادت رسید.

اما مانند او، نامی در نشریات و رسانه های ما نیست و هیچ کس از او نمی داند.آنچه در پی می آید نگاهی به زندگی سهام خیام اولین دختر نوجوان و شهیده ی دفاع مقدس است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روایاتی از رشادت شهیده سهام خیام

شهید مصطفی ابراهیمی مجد

avini2 — Tue, 15 May 2012 23:47:00 GMT

متن وصیت نامه برادر شهید مهندس مصطفی ابراهیمی مجد

( مردی که به آرمان خود رسید و به حضرت حق پیوست )

بسمه تعالی

استغفرالله ...

من مصطفی ابراهیمی مجد دعای فوق را که در زیارت حضرت صاحب الامر آمده تا به انتها جزو اعتقاد خود دانسته و این زیارت را به این جهت بیشتر متذکر شدم چون در انتهای دعا امام عصر(عج) را شاهد و گواه بر شهادتین خود می گیرم و از شما می خواهم که دعای فوق را خوانده و در آنجا من شهادتین را بطور کامل پذیرفته ام و علت ذکر نکردن فقط به خاطر طولانی شدن وصیت نامه است .

13 ساله ها

epelak — Tue, 15 May 2012 17:01:00 GMT

روزگاری این کره ی خاکی شاهد مردانی بود که از پس هزار و اندی سال دوباره متولد شده اند.مردانی که به حق،یاران آخر الزمانی حسین فاطمه بودند.
شهادت آرزویی بود که همه ی مردان عاشق خدا را به امید وصال،به جبهه ها کشاندند.

عشقی که هنوز نیز می توان در برخی از مردان جامانده از آن قافله مشاهده کرد.
شهادت راهی است که تمام اهداف را می توان با آن دست یافتنی کرد.

هدفی فراتر از آنچه این ذهن خاکی می پندارد.همان که حبیب بن مظاهر و قاسم و علی اکبر را در کنار هم و در پشت سر امامشان قرار داد.
همان اهداف مقدسی که جوان و پیر و نوجوان را در کربلای ایران گرد هم آورد تا در زیر علم خمینی سینه سپرکرده،برای امامشان جان خود را فدا نمایند.

شاید بتوان برای جوان و پیر دلیلی را آورد و توجیه این هدف را برای او عقلایی دانست ولی آیا نوجوانی که هنوز خدا او را مکلف به تکلیف نکرده،چه شده که ناله جانکاهش در بارگاه الهی شنیده می شود؟!
چه شده که نوجوان سیزده ساله ای که در کوچه پس کوچه های شهر،به دنبال بازی است؛با صدای شیپور جنگ،به میدان می رود و تفنگ به دست می گیرد و چنان هدفش را بیان می کند که تو گویی که نسل ها و قرن ها تجربه در پس این جسم کوچک نهفته.روحی بزرگ در کالبدی کوچک.
جنگ ما اثبات کرد که روح مردان این سرزمین چه وسعتی دارد. وسعتی به گستردگی تاریخ...

سیزده ساله ها؛حکایتی است از نبرد و حماسه آفرینی نوجوانانی که هنوز طعم تکلیف را نچشیده بودند ولی به بهترین نحو،تکلیف خود را ادا کردند و بلوغشان با رسیدن به شهادت بود،بلوغی خونین...

سیزده ساله ها؛روایاتی است از حضور قاسم های خمینی کبیر،بزرگ مردانی که به جایی رسیدند که رهبرشان آنان را رهبر نامید.

چرا تخریبچی شدم؟

epelak — Mon, 14 May 2012 16:09:31 GMT

از برادر باقی سوال کردم:راستی چرا تخریبچی شدی؟
با حالتی آرام و با سیمایی حاکی از رضایت کامل پاسخ داد:با تعدادی از رزمندگان در کنار رودخانه ی کرخه حرکت می کردیم.عملیات هنوز ادامه داشت و ما در تعقیب دشمن بودیم.رسیدیم به محلی که تعدادی از شهدا آرام و مطمئن به خواب ابدی فرو رفته بودند.
سوالی در ذهنم خطور کرد .یکی از رفقا را صدا زدم و پرسیدم:چرا شهدا را به عقب نبرده اند؟
او در جواب گفت:اینجا میدان مین است و منتظر تخریبچب هستند.تا معبر باز کند و شهدا را به عقب منتقل کنند.به راه خود ادامه دادم و دیدن این صحنه فکرم را مشغول کرده بود.وقتی به عمق کار اندیشیدم.به اهمیت کار تخریب بیشتر پی بردم و با توکل به خدا و امید به او تصمیم گرفتم تخریبچی شوم.
او در عملیات والفجر8 به شهادت رسید.
ــــــــــــــــــــــــــــــ

خاطره ای از شهید کمال باقی/ معبر/ص60

بالاخره نوبت ماهم شد

avini2 — Mon, 14 May 2012 09:37:00 GMT

31 شهريور که جنگ شروع شد،با همسرش به طرف جنوب راه افتاد.

توي جبهه هاي جنوب هم با همان باقي مانده اندک گروهش شاخص بود.
روز تاسوعاي سال 1359 تصميم گرفته شد تا عملياتي براي روز عاشورا تدارک ديده شود.

قرار شد شهيد وصالي هم با نيروهايش از پادگان ابوذر به گيلان غرب برود.او به همراه علي قرباني که او هم از فرماندهان زبده جنگ بودو دوره هاي چريکي را در فلسطين ديده بود و چند نفر از کردها که به منطقه آشنا بودند، شبانه براي شناسايي، عازم منطقه شدند.
روي تنگه حاجيان، نزديکي هاي ظهر عاشورا، چند گلوله به سرو کتفش خورد و از بالاي تپه به زمين افتاد.

يکي از همرزمانش به نام «آقا شمس الله» سريع خودش را به او رساند.اصغر اسلحه اش را به او داد و گفت: «اسلحه ام را بگير تا به دست دشمن نيفتد. جنازه ام را هم با خود ببريد.»
همسرش که در بيمارستان همراهش بود، مي گفت که خواب ديده امانتي را مي خواستند از او پس بگيرند.

مي گفت: اين خواب درست بالاي سر شهيد وصالي خاطرم آمد.گفته هاي خود وصالي را هم در مورد شکنجه هايي که در زندان شاه در ظهر عاشورا به او داده بودند به خاطرم آمد.

اصغر وصالي مي گفت: «وقتي آن روز بعد از شکنجه هاي ساواک به هوش آمدم، خدا مي داند چقدر اشک ريختم که چرا خداوند مرا لايق شهادت ندانسته است.»

و بعد...
تنها چهل روز از شهادت برادرش اسماعيل مي گذشت و حالا نوبت او شده بود.
پيکرش را در قطعه 24 بهشت زهراي تهران در کنار برادرش و در ميان يارانش يعني گروه دستمال سرخ ها به خاک سپردند.
(شهیداصغر وصالی)

گروه دستمال سرخ ها(شهیدعلی اصغر وصالی تهرانی مفرد)

avini2 — Mon, 14 May 2012 09:33:00 GMT

اصغر فرمانده اين گردان پنجاه نفري بود.همه اعضاي اين گروه، دستمال سرخي به گردن شان مي بستند.

تيپ هاي داش مسلک و لوطي داشتند؛ بي ترمز و فدايي امام خميني.

حرف شان اين بود که دستمال گردن شان بايد با خون شان رنگين شود و شهادت بايد آخر کارشان باشد.
وقتي توي مصاحبه اي درباره گروه دستمال سرخ ها از او پرسيدند،جواب داد: «علت اين دستمال هاي سرخي که ما به گردن مي بنديم، بيش تر آن رسالت خونيني است که در طول تاريخ، نسل هابيل به گردن داشت. احساس يک رسالت و امتداد راه اين ها را داشتيم؛ لذا به خاطر اين که هميشه به ما يادآوري شود که چنين رسالت خونيني را به دوش داريم، دستمال هاي سرخ مان هميشه به گردن مان بود و اکثر بچه هايي که اين دستمال هاي سرخ را به گردن شان مي بستند، يا شهيد شده اند يا اين که زخمي و معلول. و اين واقعاً مايه افتخار است که برادران مان به اين حد از رشد و بلوغ ديني و مکتبي رسيده باشند که امتداد راه هابيل هاي تاريخ را به گُرده گرفته باشند و سرخي خون شان را به عنوان سمبل (دستمال سرخ) به گردن ببندند.»

البته درباره علت نام گذاري گروه، حرف هاي ديگري هم زده مي شود.

مثلاً اين که علت اين نام گذاري، شهادت يکي از اعضاي جوان اين گروه بود که هنگام شهادت، لباسي سرخ بر تن داشت.

هم رزمانش به عنوان ياد بود وي، تکه هايي از لباس او را بر گردن بستند و عهد کردند که تا گرفتن انتقامش، آن را از خود جدا نکنند.
به قول جهانگير جعفرزاده:

«اين دستمال که ما مي بنديم، جزء قرارمونه. طوقيه که به گردن مون ميفته. يادگار خون رفقا؛ مي خواهيم تا وقتي زنده هستيم يادمون باشه که بچه ها براي چي شهيد شدن و راهشون چي بود.»

هر چه بود، جبهه هاي سومار و بازي دراز و گيلان غرب جولانگاه دستمال سرخ ها بود. عرصه را بر ضد انقلاب تنگ کرده بودند. هر چند در اين بين، مبارزه سختي هم با ضد انقلاب هاي داخلي داشتند که آن روزها در دولت موقت فعاليت مي کردند. زماني که هيأت به اصطلاح «حسن نيت» دولت موقت، به سد مهاباد مي آمدند و با دموکرات ها جلسه مي گذاشتند، اصغر مي گفت: اين ها اسم شان حسن نيت است، اما «سوء نيت» هستند و عليه نظام کارمی کنند، نه به نفع نظام.

جایگاه دوستدار فاطمه(سلام الله علیها)

avini — Sun, 13 May 2012 11:30:00 GMT

پنج شنبه شب هایش مخصوص عبادت بود.برنامه خانه و زندگی اش را طوری منظم می کرد که وقت و فرصت کافی برای عبادت داشته باشد.امام مجتبی (علیه السلام) خاطره ای را که از دوران کودکی اش در این مورد به یادگار دارد این طور تعریف می کند:"مادرم زهرا(سلام الله علیها) را در شب جمعه دیدم که تا صبح مشغول عبادت بود.پی در پی در حال رکوع و سجود بود تا سپیده صبح آشکار شد.شنیدم که مومنین را یکی یکی نام می برد و دانه دانه برایشان دعا می کند".

***

خیلی با ادب و دانا بود.اهل تبسم و مهربانی.آنقدر که جبرئیل سالها قبل از وفاتش بشارت بهشتی بودنش را به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) داد. نامش ام سلمه بود.می گفت بعد از آنکه رسول خدا مرا به عقد خود در آورد،زهرای اطهر(سلام الله علیها) را به من سپرد تا در تربیتش بکوشم.
من از هیچ تلاشی دریغ نکردم و هر چه داشتم به پای فاطمه (سلام الله علیها) ریختم اما به خدا سوگند او از من بسیار با ادب و داناتر بود.

پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم):
هر کس فاطمه دخترم را دوست بدارد،در بهشت با من است،و هر کس با او دشمنی ورزد،در آتش (دوزخ) است.

زندگینامه شهیدعلی اصغر وصالی

avini2 — Sun, 13 May 2012 11:27:00 GMT

اهل کجايي؟ دولاب؟

حتماً خيلي از شماها مثل من وقتي اسم «دولاب» را مي شنويد،ياد «حاج اسماعيل دولابي» همان عارف بزرگ مي افتيد.

البته دولاب که يک محله خيلي قديمي و باستاني در شمال شهر ري است،مردان نامدار، کم ندارد؛ مشاهير بزرگي مثل «احمد حماد دولابي» محدث و عالم قرن دوم هجري قمري، «ابوبشير دولابي»، «ملاعلي اصغر»، «ملا محمد تقي» و «آقا شيخ علي» از مجتهدان قرن اخير و ...
بالاخره اين که اين منطقه، دارالمؤمنين تهران است و اهالي اش مردماني متدين و مبارز بوده اند و هستند.

توي همين دوره معاصر، فعاليت جمعيت فدائيان اسلام و مبارازات شهيد آيت الله سعيدي هم توي اين منطقه بوده است. منطقه دولاب، صدها شهيد هم در طول هشت سال دفاع مقدس داده است.

کساني مثل شهيد «ابراهيم هادي» که درباره اش کتاب «سلام بر ابراهيم» را نوشته اند،شهيد «حميد توتوني دولابي»،شهيد «جواد صراف» که يکي از فرماندهان خط شکن گردان «شهادت» لشکر 27 محمد رسول الله بوده است و شهيد «علي اصغر وصالي تهراني فرد»، فرمانده شجاع گروه «دستمال سرخ ها».
راستش شهيد علي اصغر وصالي تهراني فرد، که به اصغر وصالي معروف شده بود،

آدم خيلي عجيبي بود. بچه خيابان شيوا و کرمان و منطقه دولاب بود.

قدي کوتاه داشت و ريز نقش بود؛ اما قلبي بزرگ داشت و يک دنيا جگر.

اصغر طعم زندان چشيده و از مبارزان قديم انقلاب بود. در جريان انقلاب، چون در چاپخانه کار مي کرد، اعلاميه هاي حضرت امام (رحمه الله) را منتشر کرد. عضو سازمان مجاهدين خلق شد و توانست به سختي از ايران خارج شده و دوره هاي چريکي را در ميان مبارزان فلسطيني بگذراند. بعد به ايران آمد و زندگي مخفي خود را شروع کرد تا اين که بازداشت شد.
اول به اعدام و بعد با يک درجه تخفيف به حبس ابد محکوم شد؛ ولي بعدها حکم تغيير کرد و دوازده سال زندان برايش بريدند.

در اواخر سال 56 هم بعد ز پنج سال و نيم حبس، از زندان آزاد شد.
در همان زندان بود که سازمان مجاهدين را خوب شناخت و راهش را جدا کرد. مي گفتند در زندان اوين يک بار با مسعود رجوي سرشاخ شد و با کله رفت توي صورت مسعود رجوي. بالاخره اصغر، پهلوان زورخانه اي بود و در قديم نوچه زورخنه «کريم سياه».

پدرش هم قهرمان و استاد چرخ بود و معروف به «حسن چرخي»؛ کلي توفيرش بود با يک بچه سوسول مرفه که فقط خوب ادا در مي آورد و خوب شعار مي داد.