پلاکِ شهادت

گاهی، مکانی که برای گروه تفحص سیره شهدا اجاره کرده بود کوچک  بود؛ اما همان جا با همکاری دوستان، گوشه ای را انتخاب می کرد و درو دیوارش را گونی می چسباند.می گفت: گونی بوی سنگر میده.

روی پارچه های گونی را پر می کرد از چفیه و سربند و عکس و پوستر شهدا.
اسمش را هم گذاشته بود "دارالذکر".
تا از راه می رسید می رفت آنجا و نماز می خواند.از مهمان هایی هم که می آمدند می خواست دو رکعت نماز آنجا بخوانند.
می گفت:نمیشه آدم از سیره شهدا بگه و خودش اون طور نباشه...
توسل، کمیل، زیارت عاشورا و... هم چاشنی کارش بود. می گفت: بچه ها اگه حاجتی دارین برید دارالذکر از شهدا بگیرین.
هر جا را می خواست برای گروه اجاره کند، اول نگاه می کرد که گوشه خلوتی دارد یا نه!

________________

خاطره ای از علمدار روایتگری شهید عبدالله ضابط