پلاکِ شهادت

نمي شد گفت ذكر اوصاف؛ بيشتر شرح ما وقع بود. با اين وصف نوبت به او كه مي رسيد با حساسيت خاصي حرف شخصي را چپه و وارونه مي كرد.

اصلاً حاضر نبود يك خرده كوتاه بيايد و ناديده و نشنيده بگيرد. هر چي همه مي گفتند او چيز ديگري مي گفت. خصوصاً اگر مثلاً كسي زياد تحويلش مي گرفت و مي گفت:« همه يه طرف، فلاني هم يه طرف» ؛ آن وقت بود كه ديگر از كوره در مي رفت، اما من چون خوب مي شناختمش تا مي خواست دوباره چك و چانه بزند مي گفتم:«خيلي خوب بابا، خيلي خوب، حرص و جوش نزن، تو هم همون طرف خوبه؟!»