به عنوان مبلغ نمونه به بیش از هشتاد دانشگاه کشور اعزام شده بود.

دانشجوها به او دل می بستند. موقع خداحافظی،دورش حلقه می زدند و امضای یادگاری می خواستند.

می گفت: امضای من ناقابل به چه درد شما می خوره؟!
بعد عکس های شهدا را به آنها هدیه می داد و می گفت:بچه ها! شهدا رو فراموش نکنید؛همه ما مدیون شهدا هستیم.

دل هاتون رو با یاد و توسل به شهدا صیقل بدید.

رمز موفقیت و راه کمال ما،شهدا هستند. آنها شاهد اعمال ما هستند...

__________

خاطره ای از علمدار روایتگری شهید عبدالله ضابط