عشق تا وقتی نطفه است،می شود پنهانش کرد،اما وقتی شعله ور شد،دیگر پنهان کردنش ممکن نیست. زبانه می کشد و تمام وجود عاشق را احاطه می کند.در این وقت همه ی گفتار،رفتار و حالات معشوق در عاشق تجلی می کند.
یادتان هست؟ تمام وجود رزمندگان اسلام ندای اهل بیت بود؟ علاوه بر این که سعی داشتند سیره شان اهل بیتی باشد،سیمایشان را نیز اهل بیتی می کردند.

پیشانی بندهایی که می بستند،شعارهایی که بر روی کلاهخود، روی جیب،پشت پیراهن،بازو بندها و پرچم ها می نوشتند-همه- شعله های همان عشقی بود که از درونشان زبانه می کشید.
-السلام علیک یا اباعبدالله الحسین
-یا زهرا
-می روم تا انتقام سیلی زهرا بگیرم.
 -اللهم عجل لولیک الفرج
-و...
روشنفکران خالی از عشق،اسم تجلی عشق را می گذارند"شعار".

آنها از یک جهت راست می گویند.اگر کسی به طور تصنعی تابلوی اعلانات معشوق شود،در حالیکه دلش خانه ی غیر معشوق باشد؛این تابلو شعاری جلوه خواهد کرد.اما آتشی که از درون زبانه بکشد،چه؟ آیا با حساب و کتاب روشنفکری می شود جلویش را گرفت؟
اثبات عشق درونی شهیدان عاشورایی دفاع مقدس بی نیاز از برهان است"آفتاب آمد دلیل آفتاب".آنان با عمل خویش ثابت کردند؛در ارادت،تمسک و عشق به اهل بیت چنان صادق و شیدایی اند که سرمایه ی شیرین جان و خانواده ی خود را بهای عشق شان قرار می دهند.