حدود شهریور ماه سال شصت و یک شهید حاج علی موحد دانش و شهید حاج کاظم رستگار تصمیم گرفتند با تعدادی از نیروهای با تجربه و زبده ی خود، یک تیپ تشکیل دهند.
خیلی زود هسته ی اولیه ی تیپ حضرت سید الشهدا -علیه السلام- به وجود آمد.

در آن موقع و حتی همین الان هم، رسم بر این است که وقتی نام یک تیپ یا لشکر مثلا سیدالشهدا-علیه السلام- است،نام زیر مجموعه های آن هم از اسامی یاران و اصحاب همان حضرت انتخاب شود.
پس از سازماندهی اولیه، تیپ حضرت سیدالشهدا -علیه السلام-، عازم سومار شد.
به گمانم عملیات "مسلم بن عقیل"(علیه السلام) بود. در منطقه ی عملیاتی غرب سومار،آغاز شده بود.پدافند منطقه ی "گیله تا کله شوان" و ارتفاع321، حدود بیست روز طول کشید. دومین ماموریتی که به تیپ "سیدالشهدا"-علیه السلام- محول شد، حرکت به سمت منطقه ی عمومی "دشت چنانه"در جنوب کشور بود.محرم بود و آن حال و هوای روحانی و پرشکوه.کارهای آموزشی گردان به عهده ی برادر"سعیدی" بود. یک روز یکی از بچه ها موقع حرف زدن گفت:"گردان قمر".

احمد مثل اینکه به او و گردانش ناسزا داده باشند، با عصبانیت گفت:
-"گردان قمر چیه؟گردان قمر نداریم!اسم آقا "قمر بنی هاشم"-علیه السلام-،قداست دارد.تو خجالت نمی کشی؟"
بعد رو کرد به بچه های گردان و گفت:
-"هیچ کس حق ندارد نام گردان را مخفف ادا کند".

تقریبا شصت روز بعد از عملیات والفجر مقدماتی،نوبت به عملیات والفجر یک رسید. یادم هست بهار بود و تبریک سال نو،چه تاثیری در روحیه ی ما گذاشت.نامه هایی پر از سلام و صلوات و دعا که روحیه ی ما را قوت می بخشید.لحظه ی موعود فرا رسید و گردان حضرت قمر بنی هاشم-علیه السلام- برای حرکت مهیا شد.گردان در داخل حسینیه جمع شد و "احمد" شروع به صحبت کرد.حرف های او عجیب به دل می نشست.بعد از مراسم یکایک سوار کامیون ها شدیم و به راه افتادیم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خاطره ای از شهید احمد ساربان نژاد/ آرام بی قرار،ص39