توجه خاصی نسبت به ائمه داشت و به آنها عشق می ورزید و این ارادت و عشق خود را در توسل به آنها نشان می داد.
در سفری که به اتفاق گروهی از برادران رزمنده به مشهد مقدس رفته بود هر شب به تنهایی و گاهی با یکی از دوستانش برای زیارت امام رضا _علیه السلام_ می رفت و در گوشه ای از حرم مطهر می نشست با امام خویش زمزمه می کرد و اشک می ریخت و در ارتباط معنوی خود با آن امام غریب توفیق شهادت در راه خدا را طلب می کرد.

 او با صدایی شکسته آرام آرام می گفت: مبادا جنگ تحمیلی تمام شود و من جزو شهدا نباشم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

خاطره ای از شهید سید جمشید صفویان/ آخرین دیدار،ص210