اصولا برخورد با این گونه افراد که با جمهوری اسلامی جنگیده و اسیر شده بودند، نیازمند به تصمیمی شجاعانه و اعتماد به نفس داشت و شهید دقایقی آن را دارا بود.
چنانچه نقل شده، برای به کار گیری توابین، در ابتدا کمیته ای از سوی اطلاعات آمده بودند و تصمیم داشتند در سنقر پادگانی برای آنان تاسیس کنند.
نظر آن کمیته این بود که باید دور تا دور آن پادگان، سیم خاردار نصب شود.
شهید دقایقی به شدت با این عمل مخالفت می کند و به آنها می گوید:

"مگر زندان می خواهید بسازید. اگر به آنها به عنوان اسیر نگاه می کنید، این جا جای اسرا نیست و اگر به عنوان مجاهد و یک رزمنده حساب می کنید، پس دیگر نیازی به سیم خاردار نیست.من نمی خواهم اینجا اردوگاه اسرای جنگی شود، بلکه می خواهم پادگانی برای مجاهدین راستین تاسیس گردد".

ایشان مسئولیت کلیه ی اسرای آزاد شده را قبول کرد و در تحول روحی و فکری آنها بسیار موثر بود که می توان آثار آن را در عملیات مشخص نمود.
با آنها برخورد اسلامی داشت و همه ی آنها مورد اعتماد ایشان بودند و همین برخورد والا و انسانی باعث شد که یک تجربه ی جدید و بی سابقه به موفقیت برسد، به طوری که تمامی توابین با یک روحیه و انگیزه ی بسیار عالی جنگیدند و شهید دادند و پیروزی های چشمگیری هم به دست آوردند.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

خاطره ای از شهید اسماعیل دقایقی