پلاکِ شهادت

تركش درست خورده بود به لاله‌ي گوشش و دقيقاً به اندازه‌ي يك گوشواره هم بود. بعضي‌ها به شوخي مي‌گفتند: «ناقلا نامزد شدي و صدايش را در نمي‌آوري؟ لااقل اگر خواستند ببرندت به ما هم شيريني بده.»

يا اين‌كه: «پس گوشواره‌هايت كو؟» و او پاسخ مي‌داد: «بعد از عمليات معلوم مي‌شود كه چه كسي را مي‌برند. ما هم كه هنوز سن و سالي نداريم. شماها دم بخت هستيد...»